Componisten uit Frankrijk

Omstreeks 1700 kende ook Frankrijk belangrijke orgelcomponisten als Fr. Couperin (1668–1733), N. de Grigny (1671–1703) en L.-N. Clérambault (1676–1749).

In de periode van het classicisme en de vroege romantiek kende de orgelkunst een verval en werden vnl. naturalistische effecten nagestreefd en programmamuziek gespeeld. Het zou duren tot C. Franck (1822–1890) in Frankrijk, F. Mendelssohn (1807–1847) en vooral M. Reger (1873–1916) in Duitsland eer de romantiek in een vernieuwde vormgeving (symfonie, sonate) op het nieuwe symfonische orgel uitdrukking van kunst zou worden.

De Symfonische School nam een grote vlucht met Ch.-M. Widor (1844–1937), L. Vierne (1870–1937) en M. Dupré (1886–1971), nadat J.N. Lemmens (1823–1881) het moderne orgelspel in een methode had vastgelegd.